De steekpartij vond plaats in een woning.
Het slachtoffer was de 67-jarige Joke, ze overleed een paar dagen later.
De politie hield ter plaatse een 39-jarige vrouw aan, Shanti B.
Ze was de bovenbuurvrouw van het slachtoffer.
Buren hadden al voor Shanti B. gewaarschuwd. Schelden, schreeuwen, vloeken. De ganse dag door. Het moest een keer misgaan.
Maar Joke had medelijden met haar en liet haar soms binnen. Zo ook die dag.
TV Rijnmond portretteerde Shanti B. als de helft van een ooit succesvolle tweeling, met een bedrijf gericht op gendergelijkheid op de arbeidsmarkt.
Treiteren, spugen, dreigen.
Shanti B. zou haar huis uitgezet worden, zei de buurt. De rechter had zich uitgesproken.
Een tikkende tijdbom.
Maar woningbouwvereniging Hof Wonen zei van niets te weten. Ook niet van de achterliggende petitie om uitzetting voor elkaar te krijgen.
Joke zou de buurt hebben opgehitst, dacht Shanti B. mogelijk.
Boos op de hele wereld.
Tijdens een regiezitting in december 2025 - de eerste waarbij ze aanwezig was - had ze een zonnebril op haar hoofd, bij wijze van diadeem.
Alsof het een uitje was.
Verder: ze wilde naar huis, want het zou echt niet weer gebeuren.
Advies van de deskundigen: tbs.
Overigens had ze tot dan toe geweigerd antidepressiva te slikken. Ze had gehoord dat je daar dik van wordt...
Misschien weigert ze nog steeds.
In ieder geval diende ze een klacht tegen die deskundigen in; zij hadden een 'misdiagnose' gesteld.
Het Openbaar Ministerie eiste desalniettemin tbs met dwangverpleging.
De advocaat van Shanti vroeg de rechtbank om haar cliënt naar huis te storen. Shanti zou alleen maar de 'oerdrang' hebben gevoeld zichzelf te beschermen.
Daar ging de rechtbank niet in mee: geen gevangenisstraf, wel tbs met dwangverpleging.
