Adeel D. stond aangedaan verslaggevers van Hart van Nederland te woord.
Een moderne bril op zijn neus, het haar strak in de gel.
Zijn vrouw Yasmeen was spoorloos, sinds 25 januari. En iedereen moest meehelpen zoeken.
Hij hield van Yasmeen.
Op 15 februari werd ze gevonden. Dood. Begraven in een bos in Drenthe.
Gewurgd door de man die zoveel van haar hield.
Beiden waren van Pakistaanse afkomst, hij was in Denemarken geboren, zij was een importbruid.
Hij had haar thuis vermoord, in de Quackstraat. Tijdens een ruzie pakte hij haar bij de keel.
Vervolgens vroeg hij twee vrienden haar te helpen begraven - en je zult zien: altijd wel iemand die dat heel normaal vindt.
In dit geval zeiden beide vrienden ja.
Ze wikkelden Yasmeen in een 'kleurig kleed' en begroeven haar in een bos tussen Pesse en Ruinen.
Ze namen alle drie hun telefoon mee. Wat tamelijk dom is.
En een geluk voor de recherche: ontkennen dat ze in Ruinen waren geweest, had nu weinig zin meer.
De vader van Adeel bevestigde bovendien dat het kleurige kleed 'in de familie' was geweest.
Of de vader ook wist dat zijn zoon Yasmeen sloeg, is onbekend.
Maar dat moet haast wel, want Adeel en Yasmeen woonden bij hem in.
En anders moet hij gezien hebben dat zijn eigen vrouw Yasmeen als huisslaaf gebruikte.
Terwijl Yasmeen juist meer vrijheid wilde.
Vrijheid die Adeel zichzelf wel gunde: alcohol, uitgaan met vrienden.
Yasmeen vluchtte naar Amsterdam. Haar schoonvader zocht daarop een woning voor het stel.
Maar wel in Rotterdam.
Yasmeen besloot het nog één keer met Adeel te proberen. Zoals meer vrouwen het nog één keer willen proberen.
Maar Adeel bleef bij zijn moeder eten. Yasmeen moest het maar uitzoeken.
Wat lastig is als je de deur niet uit mag.
Op 14 december 2014 appte ze haar nicht: 'Nu moet ik mijn leven huilend met hem doorbrengen. Dat doe ik, hoe dan ook.'
Adeel kreeg 10 jaar. Vijf jaar minder dan het Openbaar Ministerie had geëist.
Het OM ging in hoger beroep. Het werd 12 jaar en 4 maanden.
