Pas toen hij de volgende ochtend wakker werd en het bloed op zijn overhemd zag, begreep hij dat er iets gebeurd moest zijn.
Iets ergs.
Maar wat?
En dus ging hij nog even bij zijn buurvrouw kijken. Want was hij daar niet geweest?
Hij trof er Jolanda Steeghs (52) doodgestoken aan.
Wie dacht dat de man onmiddellijk de politie belde, kwam bedrogen uit.
Die avond werd hij alsnog gearresteerd. Een verontruste vriendin van Steeghs had de politie gebeld en die had haar gevonden.
Het spoor leidde strak naar de buurman, wiens naam in de kranten onvermeld bleef.
Tijdens een regiezitting stelde de officier van justitie dat de verdachte in Turkije een strafblad had.
Maar dat bleek niet te kloppen.
De officier stelde ook dat de verdachte drugs had gebruikt.
Maar die ontkende dat.
Toen hem werd verteld dat er sporen van drugs in zijn bloed waren aangetroffen, zei hij: dan moet iemand drugs in mijn drankje hebben gedaan.
Dat moet dan een van de zes glazen bier zijn geweest die hij in een café had gedronken.
Toen de barman hem de rekening presenteerde, weigerde hij te betalen en deelde de man een kopstoot uit.
Hij ging door naar een ander café, waar hij vrouwen lastigviel.
Daarna prikte hij enkele banden lek.
Bij een val verloor hij vervolgens zijn huissleutels en dus belde hij aan bij Jolanda Steeghs. Zij gaf hem een hamertje om een ruitje van zijn voordeur in te slaan...
Vanaf dat moment kon de man zich niets meer herinneren.
Niet dat hij haar aanrandde, niet dat hij ook maar één van de negentien messteken had toegebracht.
En ook niet dat hij weer naar zijn eigen woning ging.
Zei hij.
Maar de officier was ervan overtuigd dat hij geheugenverlies simuleerde.
En eiste 14 jaar.
De rechtbank veroordeelde hem tot 12 jaar.
