De 30-jarige Laura van Zaal werd op 29 januari gevonden en overleed de volgende dag in het ziekenhuis.
Ze was moeder van twee kinderen.
De politie hield een paar dagen later de 37-jarige Paul V. aan.
Haar ex.
Althans, ze woonden nog samen maar zouden uit elkaar gaan.
Sterker, hij zou die dag vertrekken.
Tijdens de eerste regiezitting - in mei 2024 - werd duidelijk dat ze verstikt was, verwurgd. En dat het Openbaar Ministerie twee scenario's had onderzocht: moord en zelfmoord.
Het laatste scenario omdat ze werd aangetroffen met een hondenketting om haar hals. Met de bijbehorende riem was de ketting aan een verwarmingsbuis vastgebonden.
Zo zou Paul V. haar hebben aangetroffen.
Twijfel ontstond die bleek dat er geen redenen voor zelfmoord werden gevonden. Laura had net haar abonnement op de sportschool verlengd en zag uit naar deze dag.
De dag van zijn vertrek.
Zelfmoord leek het OM ook onwaarschijnlijk omdat haar kinderen haar dan zouden hebben gevonden...
Maar V. ontkende haar vermoord te hebben. De vraag is dan: waarom weigerde hij mee te werken aan een reconstructie?
Omdat niemand hem zou geloven?
Kan. Soms liegen mensen omdat de waarheid volstrekt ongeloofwaardig is.
Het dna van Paul V. werd op het lichaam van Laura aangetroffen.
Maar dat zei niets, aldus zijn advocaat.
Leek redelijk.
Maar ook op de ketting, de riem en op de verwarmingsbuis.
Dat zei echter ook niets, want V. had geprobeerd haar los te krijgen.
Dat V. op zijn telefoon had gezocht naar wetenschappelijke artikelen over de vraag hoe je verwurging door zelfmoord onderscheidt van verwurging door moord, zei evenmin wat.
Want: zijn oom zou zelfmoord hebben gepleegd, en V. geloofde dat niet. Daarom wilde hij uitzoeken of je zelfmoord kunt plegen op de manier waarop zijn oom dat had gedaan.
Verder zou Laura een drankprobleem hebben gehad.
En psychische problemen. Ze had obesitas.
Met andere woorden: misschien had ze in een opwelling of in een psychose zelfmoord gepleegd. Hoewel de kinderen dus thuis waren.
Aldus nog steeds zijn advocaat.
Vaststaat dat V. die ketting net had gekocht. Voor zijn hond. Maar de ketting bleek veel te groot voor een chihuahua.
Op 5 augustus was de tweede regiezitting. Maar geen verklaring voor die te ruime riem.
Niets over zijn seksuele voorkeuren.
V. weigerde domweg nog langer mee te werken. Hij was acht keer verhoord en dat vond hij wel genoeg.
Geen negende keer.
Merkwaardig wel, dat hij ook weigerde mee te werken aan een reconstructie. Merkwaardig, omdat die zijn verklaringen juist had kunnen onderbouwen.
V. beweerde namelijk dat hij op zolder was en dus niet heeft gezien dat Laura zelfmoord pleegde.
Volgens het OM was hij niet op zolder, maar beneden.
De stappenteller op de telefoon van V. had hierin de doorslag kunnen geven. Het OM wilde namelijk weten hoeveel stappen het kost om van zolder naar beneden te lopen.
Maar volgens de advocaat van V. is de stappenteller van een Samsung onbetrouwbaar.
(Waarbij de advocaat eraan voorbijging dat onbetrouwbaarheid in dit geval ook in het voordeel van V. had kunnen uitpakken...)
Tijdens een volgende regiezitting stelde het OM dat Paul V. al een nieuwe relatie had. Dat zou blijken uit een briefwisseling met de betreffende vrouw.
De advocaat van V. vatte het onderzoek tot nu toe samen als: 'Ruis, aannames en karakteriseringen.'
Bij de volgende regiezitting was een cameraploeg aanwezig. Voor een documentaire.
De crew wilde niet zeggen voor welke.
De slachtofferadvocaat van de nabestaanden wist van hun aanwezigheid. De slachtofferadvocaat van de kinderen van Laura van Zaal niet.
En die was daar nogal verontwaardigd over.
Terecht.
Maar misschien had de afdeling Voorlichting geen rekening gehouden met de mogelijkheid dat de nabestaanden een andere slachtofferadvocaat hadden dan de kinderen.
Waarom er twee slachtofferadvocaten nodig waren, werd niet duidelijk.
Waarom de makers van de documentaire niet wilden zeggen voor welke documentaire het was, ook niet.
In februari 2026 stelde de advocaat van V. dat agenten die hij als getuigen had willen horen mogelijk waren beïnvloed doordat ze nieuwe informatie was verstrekt voor ze verhoord werden.
En een zus van Laura zou in de documentaire Femicide Fase 8 (ah... die dus) hebben gesteld dat V. de dader was, terwijl de rechtbank dat nog niet had vastgesteld.
In ieder geval zag de rechtbank in de opmerkingen van de advocaat geen redenen V. vervroegd vrij te laten.
Tijdens de inhoudelijke behandeling was zo ongeveer het eerste wat Paul V. zei: ik wil niet ingaan op mijn emoties.
En trouwens ook niet op appjes die ze elkaar hadden gestuurd.
Maar stuurde er aanzienlijk minder dan hij. Hij stuurde er soms zeshonderd per dag.
600.
Een rode vlag.
Ze hadden elkaar leren kennen toen Laura van Zaal 15 was. Ze raakte zwanger en kreeg een miskraam.
Laura werkte, hij niet.
Wel plaatste hij spyware op haar telefoon. Een tweede rode vlag.
Hij verdacht haar bovendien van ontrouw: derde rode vlag.
Ze verbrak ze op 17 april 2023 de relatie met V. Ze appte iemand: 'I did it. Ik heb hem eruit getrapt.'
Alleen niet letterlijk; hij had nog geen andere woning.
Hij bleef haar appjes sturen.
Tegelijk sloeg hij op zijn telefoon steeds meer namen op van vrouwen die hij op internet trof. Niet onder hun eigen naam, maar onder denigrerende namen.
Of seksueel getinte.
Hij en Laura troffen een ouderschapsregeling voor de twee kinderen die ze inmiddels hadden, inhoudende dat een groot deel van haar inkomen naar hem ging.
Want hij werkte nog steeds niet.
Althans: hij leverde een ouderschapsplan in bij de notaris. Op de vraag van de rechter of hij de handtekening van Laura had vervalst, wilde hij geen antwoord geven.
Ook niet op de vraag waarom hij op internet had gezocht naar: valsheid in geschrift.
Wel vond hij het terecht dat hij een groot deel van haar salaris kreeg. In een app aan een bekende verwoordde hij het aldus: dat varken moet betalen.
Toen hij een woning kreeg toegewezen, maakte hij geen haast. Het 'drainen' van dat varken was nog niet afgerond.
Inmiddels stond de werkmail van Laura ook op zijn telefoon en had hij camera's opgehangen.
Nee, hij vond het niet nodig zich te laten behandelen. Ja, hij was narcistisch. Maar hij had geen persoonlijkheidsstoornis.
De deskundigen en het Openbaar Ministerie vonden van wel. Het OM eiste tbs met dwangverpleging.
En 18 jaar cel.
De rechtbank legde geen tbs op, wel 21 jaar cel.
En niet voor doodslag, zoals het OM had gevraagd, maar voor moord.
Paul V. heeft Laura van Zaal dus weloverwogen om het leven omgebracht, volgens plan.
Geen tbs, dus. Maar de rechtbank legde hem wel een gvm op, die de mogelijkheid biedt V. na die 21 jaar in de gaten te houden.
