Het gebeurde 's avonds in het buurtschap Verspreide huizen Wouwse Plantage in de gemeente Wouwse Plantage.
Bij of in een woning.
Hulpverleners probeerden de 58-jarige Gradus nog te reanimeren, maar zonder het beoogde resultaat.
Gradus was afkomstig van het woonwagenkamp aan de Rijsselbergen. Ook bekend als (voormalig) woonoord van Klaas Otto.
De politie hield de 35-jarige Jeroen L. uit Bergen op Zoom aan.
En later een 20-jarige vrouw, de dochter van Gradus. Ze was de vriendin van de andere verdachte.
Althans tot en met de moord.
Wat zou duiden op een familieruzie.
De dochter ontkende overigens alle betrokkenheid bij de dood van haar vader.
Ze was wel aanwezig die avond, gaf ze toe.
In het openbaar zelfs. Op Facebook plaatste ze foto's van haar vader (als duivenliefhebber) en schreef ze: 'Mijn eerste adem was je bij mij, jou laatste adem was ik bij jou.'
Het Openbaar Ministerie meldde dat ze kort voor de moord iemand een WhatsApp had gestuurd met de tekst: 'Als het moet ga ik de gevangenis in, het is me alles waard.'
Die gang naar het cachot zou dan de afsluiting zijn van een ruzie die tijdens carnaval ontstond. Waarover die ruzie ging, bleef lang onduidelijk.
Het OM wist de verwijderde berichten terug te halen en stelde: beiden hadden het plan opgevat Gradus te vermoorden.
Uit die berichten bleek ook hoe ze Gradus naar de plaats delict hebben gelokt.
De twee waren er achter gekomen dat Gradus in wasmachinemotoren handelde. Daarop kocht Jeroen L. voor 100 euro zo'n motor en bood die Gradus aan.
Zonder dat Gradus wist dat het aanbod van hem kwam.
Gradus stapte daarop in zijn auto en reed zijn dood tegemoet.
Zijn dochter reed met hem mee.
Volgens het OM wachtte Jeroen L. het tweetal op en bracht hij de dodelijke steken toe.
L. was in zijn eigen auto naar de plaats delict gereden.
De kleding die hij droeg werd later in een vuilcontainer bij zijn woning teruggevonden.
Met bloed en al.
Een en ander doet vermoeden dat beider verstandelijke vermogens beperkt zijn.
Tijdens een regiezitting in december 2024 gaf Jeroen L. zijn vriendin de schuld.
Het Laatste Nieuws citeerde hem aldus:
'Ik ben niet degene die hem om het leven heeft gebracht. Ik had daar wel afgesproken. Op het moment dat ik daar in Wouwse Plantage aankwam, zag ik de auto van het slachtoffer op het perceel staan. Met de kofferbak open. Ik ben ernaartoe gegaan. Ik zag haar daar staan, haar vader lag op de grond. Ik zag geen teken van leven meer. Ik zag nog een mes uit zijn borst steken.'
Hij wilde toen 112 bellen. Zij niet. 'Je houdt je bek tegen de wouten.'
Waarop L. wegreed.
En toen was zijn liefde voor haar meteen voorbij en zij zijn ex, hield hij de rechtbank voor. Zo erg wat ze haar vader had aangedaan.
Maar daar geloofde het OM weinig van. Dat de liefde over was, zeker. Maar niet dat de dochter haar vader in haar eentje had vermoord.
Het OM eiste 22 jaar tegen L. Voor moord, want de officier geloofde ook al niet in een opwelling.
De rechtbank veroordeelde L. tot 20 jaar.
Voor moord, dus.
Dat wil zeggen: het medeplegen van moord.
De dochter van Gradus werd apart berecht. Ze ontkende dat ze wist wat Jeroen L. zou gaan doen.
Maar ze toonde nauwelijks emotie over de dood van haar vader.
Sterker, die schilderde ze af als iemand die haar elke dag kleineerde en haar zelfs met de dood bedreigde.
Maar niet alleen dat, hij had ook over haar kennis Kees geplast! (Iets wat later overigens werd afgezwakt tot: over de jas van Kees geplast.)
Terwijl hij haar kort voor zijn dood nog een auto had gegeven.
En op de vraag waarom ze al voor zijn dood op internet naar geschikte bidprentjes voor zijn begrafenis had gezocht, had ze geen overtuigend antwoord.
Het OM eiste 22 jaar.
En die kreeg ze, alle 22.
