De politie vond de omstandigheden waaronder ze de 46-jarige Silvia van Lin vond, verdacht.
En arresteerde haar vriend (41).
De twee hadden nog maar kort een relatie en zouden een dag later verhuizen.
Silvia woonde er drie jaar, sinds haar vorige relatie na 23 jaar was gestrand.
Een buurman hoorde ze die avond ruziemaken.
Toen de politie om 18.33 uur de woning betrad, lag Silvia van Lin op bed. Ze was in haar nek en hals en/of keel gestoken.
Twaalf keer.
Ze was gesmoord, verstikt.
Onder haar rechterhand vonden de agenten een schilmesje.
Opvallend: een van de agenten herkende haar, want kende haar ambtshalve - een feit dat nooit werd toegelicht.
Waarvan?
Haar vriend bekende. Ze hadden inderdaad ruzie gehad. Op enig moment haalde hij uit met dat schilmesje.
Ze zat toen op de rand van het bed.
Hij ontkende haar vervolgens verstikt te hebben, maar de rechtbank ging daar wel vanuit.
Sterker: verstikking was de doodsoorzaak.
Deskundigen die de vriend - zijn naam werd in de rechtbankverslagen onvermeld gelaten - onderzochten, stelden vast dat hij een scheefgroei in zijn persoonlijkheid had.
Die scheefgroei was in zijn jeugd ontstaan en troebleerde zijn sociaal-emotionele ontwikkeling.
De scheefgroei werd aldus het fundament voor 'duurzame problemen' op diverse levensterreinen, problemen die hij dagelijks ervaarde.
Of ervaart.
Anders gezegd: een persoonlijkheidsstoornis met vooral kenmerken van borderline op emotioneel niveau en antisociale kenmerken op gedragsniveau.
Bovendien was hij afhankelijk van alcohol. Zijn alcoholprobleem was langdurig en problematisch.
In een aanvullend rapport was sprake van 'forse' cognitieve problemen.
Een verhuizing leverde al veel stress op. Te veel. Een problematische relatie nog meer.
De deskundigen adviseerden geen tbs op te leggen, maar dat eiste het Openbaar Ministerie wel.
Plus acht jaar gevangenisstraf.
De rechtbank gaf hem 9 jaar. Maar legde geen tbs op. De dader was volgens de rechtbank hooguit verminderd toerekeningsvatbaar.
Dus niet ontoerekeningsvatbaar genoeg.
Overigens was dit niet zijn eerste straf voor een geweldsdelict.
